|
|
|
Küçükken sorarlardı Gözlerin yeşil Her yeri yeşil mi görüyorsun diye Hayır Ben dünyayı bembeyaz görürdüm Başka renk yoktu benim dünyamda Kızıl kanlara boyanmamıştı Çocuksu düşlerim Hırçın dalgalar vurmamıştı Gönlümün kıyısına Yakıp yıkmamıştı depremler daha Beyaz dünyamı… Sadece dizimdi kanayan Düştüğüm için Kan tutardı bakamazdım, kaçardım Bilmezdim ben çünkü başka renk Benim dünyam beyazdı Yüreğim kanamamıştı daha Kimse öğretmedi bana Yüreğimin de kanayacağını Kanayınca kaçılamayacağını Düğme yuttum diye öleceğimi sanmıştım Çocukluk bu ya En büyük korkuyu o zaman yaşadım Ölümün düğme yutmak olmadığını Kan yuttuğum zaman anladım Sevmek annemi sevmekti Bembeyazdı annemle dünya İmkânsız aşka düşünce Aşk çirkefe bezenince Uykularım beni terk edince Anladım Dünyanın ne kara Sevmenin ne dipsiz bir kuyu olduğunu Parmağım kırılmıştı küçükken En büyük can acısını o sanmıştım Canım, kalbim kolum kanadım kırılmamıştı daha Yaprak gibi basılmamıştı üzerime Acı sözler değmemişti yüreğime Kara ihanetler kuşatmamıştı Beyaz dünyamı O zaman anladım Asıl kırığın kemik değil de Can kırığı olduğunu Aşkın her zaman iki kişilik yaşanmadığını Beyaz bir yüreğin Kirli, siyah bir ruha da bağlanabildiğini Şimdi anladım ki Kimse pamuklara sarmayacak beni Senin gibi bembeyaz sevmeyecek anne Uykularım firâri Düşlerim kapkara Yüreğim kanıyor Ben niye büyüdüm anne Yemyeşil gözlerimle Bembeyaz bakıyordum dünyaya küçükken Büyüdükçe karaya çaldı hayatım İzin ver gideyim karanlık dünyadan Ağlama sakın olurmu ardımdan Ölmek böyle yaşamaktan güzel be anne Kefen bile daha güzel ve beyaz Kirlenmemiş ruhum gibi Benim dünyam da beyaz Buz gibi ölüm kadar gerçek ve helâl Seslendiren : BAKİ EVKARALI
tedirgin ve titrekyazgısının öğretisiydi bubulutundan nemleniyordukapkara bir coğrafyadaölümüne gülüyordunefretin kıyısında sızıyordu gözlerve deen çok bir yangının ortasında terkedilirken kimsesizdi gitmelerkışların kıyametinde büyüyorken gözbebeklerinyüzüme çarptığım bir kaynak suyunda ateşleniyorken alazlarne çok hüzündüne çok tükendik bu aralarkaç ninniyi kundakladıkkaç ayrılık ıslandı gözlerimizdene çok kimsesizleştikne çok ağıt büyüttük şimdilerdetalan edilmiş gecedekaç duvar oynadı yerindenkaç kazma vuruldu çalı diplerinekaç taş söküldüne çok çukur kazdık bedenimizegece pusmuşgece susmuştünemiş göğün dibineetimin beyazı utanırkapkara tenindeellerim titrek bir çıradırçak çakmağınıtutuşacaksa gün tutuşsuntutuşsun şarapnel yüreğimdebak bu da senin yüzünçamurlu ve esmeral başını gittoprak karanlığa devrilecek yinebirazdan şafak ta ayartılacakkorkarım sabahlar selamsız kalacakhasan polat/bozyazı |
Duyuru Arşivi |